ملازمت او زياد باشد . به مالك و دارندهء چيزى و همچنين در مورد كسى كه تصرّف در چيزى را مالك مىشود ( يعنى حقّ تصرّف و ملكيّت دارد ) صاحب گويند . آيه : ( إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ - 40 / توبه ) . وقتى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در غار به همراهش ( ابو بكر ) گفت : مترس ، و اندوهگين مباش ، خدا با ماست ) . و آيه : ( قالَ لَهُ صاحِبُهُ وَ هُوَ يُحاوِرُهُ - 37 / كهف ) ( در حالى كه با همراهش گفتگو مىكرد ) ( أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحابَ الْكَهْفِ وَ الرَّقِيمِ - 9 / كهف ) ( آيا مىپندارى كه فقط وجود اصحاب كهف و رقيم از شگفتيهاى آيات ماست ) . و آيات : ( أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ - 41 / اعراف ) بهشتيان و ملازمان بهشت در آنجا جاودانند ) . ( أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ - 37 / يونس ) . ( مِنْ أَصْحابِ السَّعِيرِ - 6 / فاطر ) و امّا آيه : ( وَ ما جَعَلْنا أَصْحابَ النَّارِ إِلَّا مَلائِكَةً - 31 / مدّثّر ) يعنى كارگزاران امر دوزخ نه عذاب شوندگان ، چنان كه گفته شده گاهى واژه صَاحِب - به آنچه را كه سرپرستيش مىكنند ، اضافه مىشود ، مثل : صَاحِب الجيش ، و گاهى به خود سرپرست و رئيس ، مثل : صَاحِب الأمير . الْمُصَاحَبَة و الِاصْطِحَاب : از معنى واژه - اجتماع - بليغ‌تر و رساتر است ، زيرا - مصاحبة - اقتضاء طولانى بودن زمان يارى و همراهى را دارد ، پس هر مصاحبتى اجتماع و جمع بودن است و هر اجتماعى مصاحبت نيست ، در آيات : ( وَ لا تَكُنْ كَصاحِبِ الْحُوتِ - 48 / قلم ) . ( ما بِصاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ - 46 / سباء ) . ( از حالات بيمارى روانى در صاحبتان كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است اثرى نيست ) . در آيهء اخير پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از آن جهت همراه و مصاحب آنها ناميده شده كه تنبّه و آگاهيشان دهد